De Rode Schoentjes

Er was eens, lang geleden, een meisje dat Karen heette. Ze had geen vader of moeder meer. Ze zwierf blootsvoets alleen over straat. Met bedelen probeerde ze geld te verdienen. De vrouw van de schoenmaker had medelijden met het weesje. Zij maakte een paar rode schoentjes en gaf ze aan het meisje. Nu had ze tenminste geen blote voeten meer.
Op een koude dag stond Karen op het plein te bedelen toen er een koets stopte. Er zat een chique, oude dame in. Toen ze het meisje zag, vroeg ze vriendelijk waar het meisje zou eten en waar ze moest slapen. Karen wist het niet en begon te huilen. De dame kreeg zo’n medelijden met haar dat ze zei: ‘Stap maar in. Vanavond eet en slaap je bij mij.’

Eén nachtje werden twee nachtjes. Twee nachtjes werden er drie en op de vierde dag vroeg de lieve dame of Karen misschien voor altijd bij haar wilde blijven wonen. Voortaan kreeg Karen heerlijk eten, droeg ze prachtige jurken en ging ze elke dag naar school. Haar oude rode schoenen waren allang in de vuilnisbak beland. Nu had ze mooie zwarte lakschoentjes. Jammer genoeg veranderde Karen niet alleen van buiten, maar ook een beetje van binnen. Ze vond zichzelf nu erg mooi en stond vaak voor de spiegel. IJdel danste ze dan met haar spiegelbeeld.

Op een dag bezocht de koningin met haar dochtertje de stad waar Karen woonde. Iedereen ging kijken. Het prinsesje zag er beeldig uit. Ze had een prachtige witte jurk aan waaronder ze rode schoentjes droeg. Karen vond de rode schoentjes heel mooi. Niet lang daarna waren de zwarte schoenen van Karen versleten van al het dansen. De oude dame gaf haar geld om een paar nieuwe te kopen. Karen ging naar de winkel en kocht een paar rode schoentjes.
Dansend van geluk ging ze naar huis. Maar de oude vrouw was helemáál niet blij! ‘Dat zijn dansschoentjes, Karen! Daar kun je echt niet mee naar school of naar de kerk! Doe je oude zwarte lakschoentjes maar weer aan.’ Maar Karen luisterde niet. Ze deed tóch haar rode schoentjes aan. Huppelend ging ze naar de kerk. Daar zat een oude soldaat voor de deur. ‘Dat zijn toch geen schoenen om mee naar de kerk te gaan’, zei de soldaat. Hij tikte met zijn zwaard tegen Karen’s schoentjes en zong:

Rode schoentjes om te dansen
Naar de kerk, da’s niks gedaan
Blijf stevig zitten, rode schoentjes
Als jullie uit dansen gaan

Een tijdje later zou er een groot dansfeest op het marktplein zijn. Karen verheugde zich er heel erg op en oefende nieuwe danspasjes voor de spiegel. Op de dag van het feest werd de lieve oude dame erg ziek. De dokter kwam en zei tegen Karen dat zij goed voor de dame moest zorgen. Dat wilde het meisje wel, maar hoe moest het dan met het feest? Toen de oude dame in slaap was gevallen, deed Karen snel haar rode schoentjes aan en glipte het huis uit. Niet veel later zwierde ze over het plein. Ze danste en danste en voelde zich zo gelukkig dat ze helemaal vergat dat ze thuis nodig was.
Om middernacht was het feest afgelopen. Ze moest nu snel naar huis! Maar… het ging niet! De schoentjes dansten uit zichzelf door! Of ze wilde of niet, ze móést doordansen. De schoentjes stopten niet. Ze dansten de stad uit, door de velden, langs dorpen en boerderijen. Karen vond het helemaal niet leuk meer. Met voeten vol blaren kwam Karen uiteindelijk haar eigen stadje weer in gedanst.
Bij de kerk zat de oude soldaat nog altijd op de stoep. ‘Help me!’ riep Karen uitgeput. ‘Jij hield toch zo van dansen?’ vroeg de soldaat. ‘Jawel, maar de oude dame heeft me nodig!’ riep Karen terwijl ze nog een pirouette draaide. ‘Aha! Je kunt dus toch nog aan een ander denken’, zei de soldaat. En hij zwaaide met zijn zwaard terwijl hij zong:

Rode schoentjes om te dansen
Naar de kerk, da’s niks gedaan
Laat maar los nu, rode schoentjes
Zodat ze gauw naar huis kan gaan

Onmiddellijk schoten de schoentjes van haar voeten. Karen viel doodvermoeid neer, maar krabbelde snel overeind. Ze holde naar huis op blote voeten, net als vroeger. Nog nooit was ze zo blij geweest als toen ze zag dat de oude dame weer beter was. Karen viel op haar knieën voor haar neer en zei dat ze ontzettende spijt had. De oude dame gaf haar een dikke zoen op haar voorhoofd en zei: ‘Het is goed. Ik heb het je al vergeven. Want volgens mij ben je nu van je ijdelheid genezen.’

En de rode schoentjes? Het schijnt dat die gewoon door zijn blijven dansen. Over straten en pleinen, door zon en regen… Misschien kom je ze nog wel eens tegen!